Zusjes

Ik ook box? vraagt Techiya

Vooruit dan maar...levert weer leuke plaatjes op.

Salomé bijna drie maandjes

Onze jongste dochter. Echt een lief schatje! Als je tegen d'r praat lacht ze of 'praat' ze terug.

Mijn tuintje

Vanochtend had ik een tante Jeanette (Anak2 Raja moment). Echt jaren geleden was het dat zij tijdens een weekend een getuigenis gaf hoe ze bepaalde gedachtes had tijdens het voeren van de kippen. Haha...klinkt een beetje gek zo. Maar ze trok een geestelijke les uit haar handelingen. Eerlijk gezegd weet ik de les die ze leerde niet meer, maar ik vond het zo bijzonder dat ze tijdens het bezig zijn, iets leerde over de Heer.

Daniel had een lekke band, dus ik bracht hem naar het werk. Ik kwam terug rond 7.30 uur en besloot om niet meteen mijn bed weer in te duiken, maar om eens voor ons tuintje te zorgen. Vorige week hadden we alles eindelijk eens netjes gemaakt en ik had besloten om het eens goed bij te houden. Daar stond ik dan te schoffelen.

Goed dat was al een reden om mezelf een schouderklopje te geven. Maar ik was opnieuw verwonderd over 'mijn' rozen. Vorig jaar in het najaar, geloof ik, heb ik namelijk die rozen gesnoeid. Boek uit de bieb erbij, een schaar en snoeien maar. Toen was ik heel benieuwd of er ooit nog wel wat uit zou groeien en zie hier het resultaat. Natuurlijk heb ik zonet even geteld en er zitten wel 45 knoppen aan!! We zijn nu alweer een uur later en ik blijf mezelf maar schouderklopjes geven.

Toen ik zo naar mijn rozen keek, begreep ik een text uit de bijbel beter, ik kreeg er een gevoel bij. Als wij vrucht dragen wordt onze Vader in de hemel verheerlijkt. Maar ook die text dat als je telkens maar geen vrucht draagt, dat je wordt uitgetrokken en in het vuur wordt geworpen. Hard...maar ik heb ook een rozenstruikje staan, die volgens mij, slechts een paar wilde scheuten heeft. Tja, wat moet ik daar nog mee. Ik wacht dit jaar nog even af, maar waarschijnlijk haal ik hem dit najaar uit mijn tuintje.

Mensen, onze hemelse Vader zorgt beter en houdt veel meer van ons, dan ik van mijn tuintje met rozen. Ik weet eigenlijk weinig over het onderhouden van mijn tuin. Hij kent ons door en door kent en dus weet wat we nodig hebben om te groeien en vrucht te dragen. Ik zou al blij zijn geweest met een paar roosjes. Hoeveel te meer zou onze lieve Vader blij zijn met een paar vruchten in ons leven voor Zijn Koninkrijk. Ik ben trots op de mooie rozen. Hoeveel te meer is God trots op ons...

Ik ga nog even op bed liggen en na kauwen op de tekst... over het vruchtdragen voor God.

Alvast een fijn weekend gewenst!!!

Rugnummers Oranje-selectie bekend

De KNVB heeft de vaste rugnummers bekend gemaakt van de selectie van het Nederlands elftal. Met deze rugnummers speelt Oranje tijdens het Europees kampioenschap in Oostenrijk en Zwitserland. Verrassend is de extra speler die voor Nederland uitkomt, echter wegens het ontbreken van een zeer kleine maat shirt, staat de UEFA toe dat deze speler dit EK zonder shirt speelt (zie foto hieronder).

De rugnummers van Oranje tijdens EURO 2008:
1. Edwin van der Sar
2. André Ooijer
3. John Heitinga
4. Joris Mathijsen
5. Giovanni van Bronckhorst
6. Demy de Zeeuw
7. Robin van Persie
8. Orlando Engelaar (foto)
9. Ruud van Nistelrooy
10. Wesley Sneijder
11. Arjen Robben
12. Mario Melchiot
13. Henk Timmer
14. Wilfred Bouma
15. Tim de Cler
16. Maarten Stekelenburg
17. Nigel de Jong
18. Dirk Kuyt
19. Klaas Jan Huntelaar
20. Ibrahim Afellay
21. Ryan Babel
22. Jan Vennegoor of Hesselink
23. Rafael van der Vaart

24. Techiya Pattipeilohy

In loving memory

Zelf had ze vier kinderen en het niet zo breed. Toch maakte ze een plekje voor mij in haar huis en in haar hart. Ik vond haar streng. Ik vond haar onrechtvaardig. Ik begreep haar niet altijd. Tien jaar geleden hoorde we; "Ik ben ernstig ziek en heb nog een paar jaar te leven." Twee jaar vocht ze tegen kanker in haar lichaam. Soms was daar die angst, zou ik wel rouwen, zou ik haar missen.

Vandaag zou ze 60 geworden zijn....

Wat heeft ze me veel geleerd. Wat was het goed dat ze streng voor me was. Wat was ze eigenlijk toch ook liefdevol. Wat heeft ze goed voor mij en mijn pleegzussen gezorgd.

De eerste maanden na haar sterven was ik in diepe rouw. Wat heb ik haar gemist en mis ik haar op sommige momenten nog. Spijt is er soms in mijn hart. Had ik maar meer open gestaan voor dingen die ze me wilde leren...Had ik haar motivatie voor haar strenge opvoeding meer begrepen. Kon ze me nu zien. Mijn man, mijn twee kindjes. Zou ze trots op me zijn? Zou ze vrucht zien van de dingen die ze me wel heeft geleerd.

Ze is in de hemel...Gelukkig zal ik haar daar weer ontmoeten. Kan ik dan nog zeggen: Bedankt lieve tante Mandy. Ik hou van u.

Hollands Next Top Model

Zie; http://www.jomofashion.nl/index.php?id=116

De grote foto verandert telkens, kost een beetje geduld om meerdere foto's van ons modelletje te zien.

Oppassen

Afgelopen vrijdag met mijn twee meiden naar de familie van Kaam om weer op te passen. Ging goed. Vandaag was weer de tweede dag, ging ook goed.

Even een grappig uitspraak van Anouk (4 jr.):
Salomé krijgt borstvoeding. Had ik Salomé links aan gelegd, later aan de rechterkant. Zegt lieve Anouk: In die zit toch melk, zit dan aan die kant ranja in?

Mmmm....Mmmoederdag 2008

"Willen alle moeders in de zaal opstaan?"werd vanmorgen gevraagd in de kerk. Ik wilde niet opstaan, voelde me verdrietig. Verdrietig omdat het moederdag was. Verdrietig omdat er vrouwen in de zaal zaten die graag moeder wilden zijn, maar het (nog) niet zijn. Moet ik dan heppie kleppie opstaan...neh. Dit afgelopen jaar teveel jonge dames om me heen gesproken, gehoord die verdriet hebben omdat ze nog geen moeder zijn...

Maar toen kwam een bijzonder moment. Voor in de zaal lagen "pareltjes". Iedereen mocht een paar parels pakken, deze geven aan een vrouw (moeder/niet moeder) en zeggen waarom zij voor jou een parel is.

Veel mensen wilden dit doen. Ik zelf heb ook een paar parels gepakt...Heel wat traantjes werden weggepinkt. Wat een mooi moment. Achteraf had ik gewoon een handvol parels moeten pakken. Zoveel lieve bijzondere parels om me heen. Lieve vriendinnen...wijze vrouwen...."geestelijke mama's", zussen in de Heer...zoals je dat zo mooi "g"ristelijk zegt.

Lieve ladies! Ja, jullie kennen het lied; Je bent een parel in Gods hand!

Ik hoop als je dit leest echt echt even stil staat bij het feit dat je mooooi bent!! Kostbaar!!! Dat je dan even zegt; Heer, dankuwel dat ik een parel ben in Uw hand!

Blesssssssssss you!!!

Techiya 2 jaar Jippie hoera hoera.

Even kletsen met tante Ruchama



Techiya blaast haar kaarsje uit!


Salomé vind het ook gezellig

Gezellig met nichtjes en vriendinnetjes krijten

Yeah! Kadooootjes

Kusjes voor oma Pauline!!!

Gefeliciteeeeerd oma Pauline met uw verjaardag!!! Kusjes van ons!

Uitlogeren

Uitlogeren. Morgen gaan we naar een bruiloft. Een goede vriend van Daniël gaat trouwen, Hedde. Techiya is net vetrokken met tante Iene en tante Nannie in de auto. Toch wel een beetje stil zonder ons dreumesje.

Had ik mezelf heel stoer laatst supermama genoemd, maar met twee kindjes sjouwen op zo'n dag zag deze supermama niet zo zitten. Dus ons Salomeetje mag mee naar het feest en Techiya houdt haar eigen feestje bij opa, oma en tante Iene in Vaassen.

De ene dag kan je d'r wel achter het behang plakken, gisteren. De andere dag lachen we met elkaar en geniet ik van de kleine oudste meid in ons gezinnetje.

Even een ommetje maken. We waren de poort nog niet uit of Techiya riep: "Mama, mama kijk!" Ze wijst naar de grond. Ik moest toch even door de knieën om vondst te bewonderen. Nogmaals wijst Techiya naar de grond: "Kijk!". Daar zag ik ze, mieren. "Techiya, dat zijn mieren", leg ik haar uit. Haar reactie: "Mieren? Ooh..mooi, vet!"

Hahah..mieren. Grappig, om te kijken door de ogen van een bijna twee-jarige.
Vet? Dat woord gebruik ik echt niet zelf. Van wie ze dat toch heeft.

p.s.
Ja, ik weet het. Mijn berichten gaan nu voornamelijk over onze kinderen. Maar goed hier moeten jullie het toch nog even meedoen. Zij vullen namelijk mijn hele dag. Ik klaag niet hoor...of toch een beetje. Deze periode is mijn daginvulling; huishouding en voor mijn kindjes zorgen. Heeft ze niks beters te doen of dat doe je toch niet de hele dag? Dit zijn misschien vragen die je hebt. Nou ik kan je zeggen, vanaf dat ik uit mijn bed stap tot ik er weer in stap ben ik echt alleen dat aan het doen...hahaha...echt. En even bloggen en mijn mail checken. Zoals ik al schreef, de ene dag is het heeeerlijk, de andere dag wat minder. Nou ik ga weer verder met jaja...mijn huishouding! = )

Lieve Daan,

Gefeliciteeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerd!!! Met ons!!! : )

Love you much!!!

Fotootje van toen we net verkering hadden...hihi...

Salomeetje!!!

Techiya groet Salomé:"heee, Salomeetje."

Uitstapjes

De dames Pattipeilohy hebben al een paar uitstapjes gemaakt.

Vorige week naar het speeltuintje. Zondag naar de kerk. Maandag naar tante Tia in Arnhem. Vandaag naar de arts.

Het gaat heel goed met ons jongste meisje. Eet goed, slaapt goed, groeit goed!

Menno gefeliciteeeeeeeeerd

Er is er één jarig...HOERA...HOERA!!!

Nieuwe week

Kindjes liggen lekker te slapen...Het zonnetje schijntje...heerlijk!!!

R.I.P. Harry Kroek

Twee dagen geleden geschokt door een telefoontje. Vandaag kwam de rouwkaart binnen.

Een half jaar geleden maakte mama bekend: Ik heb een vriend. Mijn broertje grapte: Mooi, dan heb ik een nieuwe vader erbij. Nu is hij niet meer...Kon hij maar zien, dat mensen om hem huilen en dat vooral zijn kinderen hem zullen missen...Een gedicht op de rouwkaart:

Opeens was je verdwenen

We konden er niets aan doen

We hebben niet eens afscheid kunnen nemen

Niet eens een kleine zoen

De leegte die je hebt achtergelaten

Zit nu in ons hart verstopt

En de lege gaten

Zijn met verdriet volgepropt

- Zijn twee kinderen -

Supermama

Vandaag voelde ik me even Supermama. Van 12 tot 12.30 uur was het weeghalfuurtje bij het consultatieburo. Eigenlijk wilde ik wel heel graag met Salomé daar naartoe. Maar het was allemaal krap krap krap. Om iets voor twaalven begon ik met Salomé voeden, om 12.25 uur zat ik met haar in de auto (dat is snel hoor, als je bedenkt dat ik Salomé nog een jas moest aanwurmen en haar in de maxicosi moest zetten en dan ook nog de maxicosi in de auto moest vastmaken) en 12.35 uur liep ik samen met Salomé in het consultatieburo binnen. Gelukkig was daar een lieve dame die Salomé nog wel wilde wegen. Fieuwwww.....

Het was gelukt!! En ze was goed gegroeit!! Helemaal hyper kwam ik weer thuis. blij dat het gelukt was, blij dat Salomé goed gegroeit was. Ik bedacht dat ik nog wel wat dingetjes in huis kon doen, i.p.v. mijn middagslaapje; Ik was immers Supermama...toch maar even op bed liggen met een boekje, goed voor de borstvoeding, even wat rust nemen. Toen viel deze Supermama toch in een diepe diepe slaap.

Gewoon geinig

Techiya en haar nichtje Cheyenne. Ze hebben zo hun momentjes dat het samen heel goed gaat...


Zoals dit moment!!

Samen op de bank zitten.

Nog meer lieve foto's!

SALOMÉ JOHANNA PAULINE

Eén week oud. Eindelijk kan ik jullie een fotootje laten zien van onze mooie dochter Salomé. (ons internet was uit de lucht)

Het gaat heel goed met ons viertjes. Naar mijn idee is Techiya deze afgelopen week ontzettend gegroeit...ze praat nu zo duidelijk, ik sta er weer versteld van. En de hele dagen zingen. Erg gezellig. Ons usi (grote zus). En adik (klein zusje) maakt het ook uitstekend.

Daniël en ik zijn erg onder de indruk van onze twee meiden. We worden er soms helemaal stil van...twee dochters...

14 maart

14 maart staat op mijn 'kaartje' als uitgerekende datum.
Ik had me zo voorgenomen om me te richten op eind maart.
Maar elke dag kent vele momenten dat ik me afvraag, zou vandaag de dag zijn.

APK

Deze jaarlijkse controlle blijft toch wel spannend met mijn omaatje. Vandaag was weer de grote dag. Ennnnnnnnnnn.....

JA GOEDGEKEURD...ons wonderbakkie mag wederom een jaar over de nederlandse wegen rijden. Dat geeft weer een opgelucht en blij gevoel. We moeten alleen straks een probleempje oplossen, want ik kan maar één kindje onder de drie jaar meenemen in de auto, vanwege het ontbreken van autogordels achterin, maar goed dat moet niet zo heel moeilijk op te lossen zijn. Even op onderzoek in de autoshops.

Dit autootje is nu al zo'n vier jaar in mijn bezit en ik heb periodes gehad, dat ik het maar een dom wagentje vond. Klein, oud en toentertijd ook nog eens super lawaaierig. Maar toen het autootje er af en toe mee stopte, miste ik haar toch wel heel erg. Dus nu ben ik dankbaar, dankbaar, dankbaar dat ik een klein, oud en gelukkig niet meer zó lawaaierig bakkie, (hè Assenaren) als toen, bezit!

MY TOYOTA STARLETT & ME ; )

Dinsdagavond

Daar zat ik dan vorige week dinsdagavond aandachtig te luisteren naar de les van oom Henk Karelse over financiën dus. Daniël twijfelde al of ik fit genoeg was voor zo'n avondje les. Ach tuurlijk wel dacht ik, zo vermoeiend is dat toch niet. In ieder geval niet voor je lichaam. Een avond op m'n achterste zitten doe ik wel vaker...

Maar toen de pauze werd aangekondigd besloot ik om toch maar weg te sneaken, want ik zat toch niet zo lekker en er kwamen andere pijntjes op.

Thuis gekomen meteen op de bank gaan liggen en de harde voetballen kwamen tevoorschijn in mijn buik. Harde buiken en krampen gingen ook toen ik op bed lag nog een paar uur door. Opnieuw dacht ik dat het feest echt ging beginnen en ik de volgende dag met een kindje op m'n buik zou liggen, maar na wat gepuf en wat afleiding in de vorm van een maf spelletje op Daniels telefoon, viel ik in slaap...

Wat ik over financiën heb geleerd...zo uit m'n hoofd weet ik het niet meer...

Financiën

Bij ons in de kerk hebben we elke maand een thema. Thema's die aan de orde zijn geweest de afgelopen tijd zijn bijvoorbeeld; alcohol wel of niet, sexualiteit, jongeren en internetgebruik. Deze maand is dus de maand van de financiën. Vanavond gaat onze voorganger hierover spreken en dan wordt de komende tijd het onderwerp uitgediept in de celgroepen (elke wijk/dorp heeft een groep).

Een hele tijd geleden was ik een beetje zat om telkens maar dingen in mijn leven te verbeteren. Alles kan en moet beter, maarreh...is het dan nooit een keer goed genoeg, vroeg ik dan af.

Nu snap ik wel dat het een levenslang proces is, het verbeteren van je leven. Goed trouwe bloglezers weten dat ik mijn huishouding wilde verbeteren. En ja dat gaat aardig goed, natuurlijk hier en daar wat zwakke momenten. Op het gebied van ons huishoudboekje valt ook nog wel een en ander te verbeteren. Dus vanavond hoop ik hierover tips en trucs te horen. Heb vanmiddag in de bieb ook een geinig boekje over dit onderwerp meegenomen; Jong en Schuldig. Gaat over een 24 jarige jongeman die een weblog heeft bijgehouden over het aflossen van schuld zo'n 18.000 euries! Een humoristische en hartverwarmende verslag van een persoonlijke overwinning. Een taboe-doorbrekend succesverhaal vol geestige anekdotes, praktische tips, adviezen en inspiratie, zegt de inleiding van het boek.

Alweer verlof

Gisteren was voorlopig mijn laatste dag als gastouder. Ik mag het nu nog rustiger aan doen en me richten op de komst van ons kindje. Ja, nog een maandje...
Mensen vragen of ik het al zat ben. Tja...Tuurlijk vind ik het waggelen en de vele bezoekjes aan het kleine kamertje niet zo fijn...maar als ik dan weer een voetje of een handje voel bewegen, dan...tja...

Ik ga de komende nog van genieten, dat ik een baby in mijn buik heb.

p.s. tijdje terug als ik aan Techiya vroeg; Waar is de baby, in mama's buik? Antwoordde ze; In Techiya buik... ; )

Papaaaaaa!!!!! Ik wil niet op de foto ...... of toch wel?!

VERKERING!!

Soms heb je van die momenten, die je met iemand wil delen. Zodat je er samen enthousiast/blij over kan zijn. Nu weet ik even niet wie ik kan bellen, want het gaat om een vriendin/oud collega van Heidebeek. Met onze gezamenlijke kennissen heb ik niet zoveel contact meer...Dus ik blog het maar even aan jullie allen...

Het nieuws is: Ze heeft verkering!!

Ja beetje kinderachtig zinnetje misschien, maar je moet eens weten hoe mooi dat zinnetje is in haar situatie.

hahaha....dat was het...

Engel

Vandaag had ik een engel op bezoek. Ehecht!

Vannacht 'lekker' lang wakker geweest. Van 01.00 - 4.00...gelukkig heb ik mezelf een beetje kunnen vermaken en niet liggen ergeren aan het feit dat slaap me niet kon overmannen.
Dus toen rond 8.30 uur Techiya me riep: Mamaaaaaaaaa...maaammmaaaa, (Ja, soms roept ze me, meestal huilt ze om aan te geven dat ze uit bed wil) dacht ik, dit kan een pittig daggie worden.

Toen kwam een vriendin langs. Niet zomaar op de thee, maar om te helpen. Zo bescheiden als ik ben, wuifde ik natuurlijk haar aanbod weg. Nee dat is echt niet nodig. Uhumm...de afwas van de avond daarvoor en de ochtend stond nog op het aanrecht, een spoor van koekkruimels op de vloer, een wasje in de machine die opgehangen moest worden, maar nee joh, het is echt niet nodig om te helpen....kom lekker een theetje drinken. Ik ben wel zwanger, maar kan het heus allemaal zelf nog wel.

Na een uur kletsen, dacht ik, als ze straks weggaat dan heb ik echt spijt. Dus heel voorzichtig zei ik; Misschien kunnen we toch even samen afwassen. Waarnaar ze ook nog even de stofzuiger ter hand nam en nog wat andere klusjes van me overnam. Lief!!!

Niet makkelijk hoor om hulp te ontvangen. Voel je je zo zwak he. Niet fijn...Toch wel dankbaar voor haar hulp!

Speelgoed in mijn buik

Anouk (4) wilde graag de baby voelen bewegen. Er was geen beweging. Ik legde uit dat de baby misschien wel sliep. Hierop antwoordde ze; Of de baby is met speelgoed aan het spelen.

M'n prison break verslaving heeft zich niet doorgezet. De laatste aflevering van serie 1 was een domper op al de afleveringen die ik had gezien. Mijn wijze vader had al gezegd dat hij het langdradig vond. Langdradig it is! Sjonge...geen zin meer om mijn kostbare tijd nog meer afleveringen te gaan kijken, althans op dit moment. Ik moet aan de slag.

De meubels staan, kleertjes liggen in de kast, wiegje staat. Het meeste is klaar voor de komst van ons kindje. Maar nu nog de details. Boven de commode moet nog een plankje, gordijntjes moeten nog uitgezocht worden en opgehangen, de kleertjes nog gewassen en gesorteerd op maat, wiegje moet nog een lint om en een .... boven het wiegje (je weet wel, zo'n lap stof wat om het wiegje/ledikantje hangt, wat zo schattig staat, wat je soms ook wel tegen muggen gebruikt, geen klamboe, maarrr....ik kom er even niet). En zo nog een heleboel kleine dingetjes meer die op mijn lijstje staan.

Nog even vervolg op mijn muis verhaal:
- geen muizen meer gesignaleerd
- meneer van twente milieu heeft vastgesteld dat ze wel van het gif hebben gegeten. Ja, ik weet het heel zielig, maar ik vind het echt niet fijn dat in en onder de box muisjes lopen. En achter onze bankstel enz...
- en de slijmerige spoortjes die ik al tijden zag op het tapijt op sommige plekken, waarvan ik dacht dat het van de muizen waren, zijn van slakken.
- die kunnen geweerd worden door zeezout werd mij verteld

Prison Break

Van mijn zwager serie 1, 24 afleveringen, op een cdtje gekregen. Nooit op t.v. gezien, nu haast een verslaving aan het worden.

Eerste zin

"Visje kan niet praten"; aldus Techiya. Uit het lied; Visje, visje in het water...visje, visje in een kom...etc...

Opa Henk vraagt aan Techiya:

Wat doet een hondje - antwoord; Waf

Wat doet een poesje - antwoord; Miauwww

Wat doet een tijger - antwoord; Grrr

Wat doet een visje - antwoord; Visje kan niet praten...

ONEEE

Ben ik lekker aan de choco en wat aan het internetten, zie ik opeens wat bewegen.
ONEE...HELP EEN MUIS...GA WEG!!! KSSSTTTT.

Ik bedenk dat beessie is banger voor mij, dan ik voor hem/haar...
ONEE...ONDER M'N STOEL!!! IK GEEF EEN GIL EN BENEN OP DE STOEL

Ja, ik ben bang.
ONEE...DAAR ISSIE WEER...AAAAAAAAAAHHHHHH EN KLAP HARD IN MIJN HANDEN.

Okee. Ik laat de pc aan en ren gauw naar boven. Daan sluit de boel wel af als hij straks thuis komt. Hij vind muizen ook niet zo fijn, maar weet niet dat er één rond loopt.
ONEE...DE BEL...

Mijmeren

Zou die oliebollenmix tot volgende jaar houdbaar zijn.

Alle kerstspullen opbergen, even aan Daan vragen of dat op de vliering kan staan. Zakt die vliering dan niet naar beneden?

Wel jammer dat ons prachtboompje nu alweer afgetuigt moet worden. Volgend jaar maar voor Sinterklaas dat ding opzetten of eind november al. (grapje hoor)

En die kerstkaartenhouder, die gooi ik maar weg. Onding. Daarom wastie in de reklame. De kaarten vallen er telkens uit. Volgend jaar maar een touwtje en leuke kerstknijpers.

Tja was wel weer leuk de feestdagen. Volgend jaar iets minder strakke planning maken, was een beetje teveel van het goede. Volgend jaar zijn we met z'n viertjes, das waar ook. Hoe zou dat gaan. Met twee kindjes. Een dreumesje van 2,5 (of is dat dan een peutertje) en een baby van 9 maanden. Kunnen we dan nog steeds overal naar toe crossen in ons toyotaatje... We zullen zien...

Het is allemaal alweer voorbij zeg...

Owjah...allemaal een gelukkig 2008 toegewenst!!

Jair!

Papa Willem en mama Heidi

GEFELICITEEEERD MET JULLIE ZOON

Mijn conclusie

Tijdens mijn stille tijd (= tijd van bijbel lezen, bidden, zingen, kortom tijd met God) vanmorgen, kwam ik tot de conclusie: God zorgt voor ons.

Een aantal jaren geleden, leerde ik de les: God is goed. Soms vond ik dat zo moeilijk te geloven. Vooral tijdens de Discipelschap Training School die ik deed in 2001. Eén van de leraren vertelde het verhaal van Abraham die zijn zoon Isaak moest offeren. Natuurlijk kende ik het verhaal, al vanaf de basisschool denk ik. Maar tijdens die bewuste les, werd ik opeens boos op God.

Ik had een hele goede baan opgezegd. Mijn familie en vrienden in het oosten gelaten. Ok, Heerde is niet aan de andere kant van de wereld maar toch. Het was in die tijd een hele stap voor me. En daar hoorde ik dat God nog meer van me vroeg. Nou dat kon toch echt niet want ik had naar mijn idee al alles gegeven, wat moest ik toch nog meer geven. Ik was bereid de zending in te gaan. Daar hoorde ik dat God van Abraham zijn zoon vroeg, de zoon op wie hij zolang gewacht had. Wilde ik nou echt me verdiepen in die God en anderen over zo'n God vertellen. Wist ik wel zeker dat die God het waard is om aanbeden te worden, om gediend te worden om van te houden???

Na die les zat ik met zoveel vragen. Ik denk dat een heleboel vragen nog onbeantwoord zijn. Maar in mijn gedachten kwam die text uit de bijbel; Be still and know that I am God.

Toch had ik nog een gesprek aangevraagd met een leraar. Het was een andere leraar (elke week hadden we een andere leraar over een ander onderwerp) hij zei dat ik geduldig moest zijn en in de loop van de week antwoorden zou krijgen. Telkens weer kwam die text terug: Be still and know that I am God.

Eigenlijk weet ik niet eens meer precies hoe, maar in mijn hart landde de waarheid: God is goed. Nooit meer is die boosheid teruggekomen, maar kon ik stil worden van binnen omdat ik wist Hij is God.

Een heel verhaal over de les die ik leerde; God is goed. Ja, ik denk dat ik nu ook geleerd heb door ervaring dat God voor ons zorgt.

Love you, Father God!

Breng dank

Het is lastig om te blijven bloggen als er zoveel rommelt in je leven. Ik kan toch niet alweer schrijven over moeilijke tijden. Dan raak ik misschien mijn trouwe bloglezers kwijt...

Afgelopen zondag in de kerk vertelde iemand vanaf het podium dat ze zich had voorgenomen om nu al terug te blikken op het afgelopen jaar en God te danken voor wat Hij heeft gedaan. Regelmatig deze week heb ik ook teruggeblikt en ja...ik kan nog steeds zeggen dat God goed is.

Breng dank aan de Eeuwige,
breng dank aan de Heilige,
breng dank aan onze Vaderdie ons Jezus zond.
Want nu zegt de zwakke: ik ben sterk,
zegt de arme: ik ben rijk,
om wat de Here heeft gedaan voor ons.
Breng dank.

Alvast oefenen

Rommel in huis

Het is alweer een half jaar geleden dat ik het boek las; Weg met die troep.
Houdt het me nog steeds bezig en ik ben nog niet tevreden met de vooruitgang.
Op Techiya's kamer liggen allemaal troepjes die of in de kast horen of in de nieuwe babykamer.
Op onze kamer ligt al een paar dagen een wasmand met opgevouwen schone kleding wat in de kasten gelegd moet worden.
En dan zal ik het maar niet hebben over het kastje in de gang. Alhoewel achter de deurtjes gaat het wel, maar dat laatje.

Ik denk dat ik mezelf nu maar weer eens aanpak en na wat drinken en een koekje genuttigd te hebben met Anouk en Techiya maar eens goed aan de slag ga.

Wish me luck...

Kadootje

Heb Daan een kadootje gegeven. Een uitje met mij (hihi) naar Trijntje Oosterhuis in Almelooo.
We kwamen de zaal binnen en slik...geen band..maar twee krukjes en drie gitaren.
Trijntje klonk live super en gelukkig was de gitarist geweldig. Toen de Zuid-Amerikaan er een mooi baslijntje in gooide wist ik dat het goed zat. Mijn man genoot, dus ik ook.

Babykamer

Vandaag hebben we onze rommel/logeerkamer leeggehaald. Pffffff....En de meubeltjes, commode, kast en ledikantje, in elkaar gezet en geplaatst. Nu zijn we moe maar voldaan. Gaan lekker met z'n tweetjes warme choco drinken.

Medelijden met God...?....

Sinds lange tijd zat ik weer eens alleen in de auto. In mijn vrijgezelle jaren crosste ik altijd overal naar toe. Eigenlijk rijden we nog steeds overal naar toe met ons sterretje (starlett). Voor velen misschien een oud bakkie, voor ons een kostbaar karretje die trouw zijn dienst doet.

Drie kwartier rijden. Drie kwartier mijn gedachten kunnen laten gaan. Heerlijk.

Toen moest ik denken aan een apart verhaal wat ik laatst hoorde. Een man die al twintig jaar lang op homo-onmoetingsplekken komt. Een getrouwde (25 jaar) man, twee kinderen. Een dubbelleven. Na twintig jaar vertelde hij de waarheid aan zijn vrouw, omdat hij besmet raakte met hiv/aids. Zijn vrouw's onverwachte reactie was; We komen er wel uit. Uiteindelijk zijn ze toch gescheiden.

Dit schokte mij enorm toen ik het hoorde. Natuurlijk had ik weleens gehoord van de plekken langs de snelweg, maar eigenlijk beschouwde ik het meer als een term. Zo'n dubbelleven leidden...hoe is het mogelijk...

God ziet het allemaal. Zoveel ellende waar ik (gelukkig) geen weet van heb, maar God doorgrond alles. Vreselijk om God te zijn...Nooit zo sterk op deze manier dit gevoel gehad, maar ik had het met God te doen. Het was een beetje een raar gevoel. Een soort medelijden met God. De mensheid waar Hij zoveel van houdt...

Ik hoop zo dat mijn leven een aangename geur voor God is. Dat ik Hem vreugde breng...
Gods hart blij maken...een kinderlijke zinnetje die ik jaren geleden geleerd heb, maar wat regelmatig mijn gebed is. Dit lied is één van mijn favouriete liederen, na de overdenking vanmorgen nog meer:

Laat mijn leven tot eer zijn van Uw naam

Dat mijn leven U eert en niet beschaamd

Maak mij vol van Uw kracht

Opdat ik elke dag

Tot Uw glorie en eer leven mag,

Deborah

iiiieeeehh gemus

Gods stem verstaan

Dit is één van mijn favouriete onderwerpen om over te spreken. Vorige week werd ik gevraagd om aanstaande zondag voor kinderen van groep 5 - 8 hierover te spreken.
Ik heb eigenlijk meteen "ja" gezegd. Mijn gedachte was als het voor volwassen kan, voor jongeren, voor tieners, dan moet het ook voor kinderen kunnen. Het leuke van deze les is dat je daar een stukje praktijk aanplakt wat heel spannend is. Want je kunt leuk spreken over dat God tot ons spreekt, maar het beste is natuurlijk dat je luisteraar het zelf ontdekt. Dus we vragen dan; Heer, wat wilt u tegen ons zeggen.

Toen ik een aantal maanden geleden dit bij een tienergroep deed, kwam na de les een tiener naar me toe. Hij zei: dit moet wel God tegen me zeggen, want dat kan ik echt niet zelf bedenken.

Je kunt niet over troost spreken als je nooit troost nodig hebt gehad. Je kunt niet over vreugde spreken als je zelf nooit vreugde ervaart. Dat was dus een worsteling de afgelopen dagen versta ik zelf Gods stem. Hoogmoedig als ik volmondig ja zeg??? Weet je het blijft leren, oefenen...werken aan mijn relatie met Hem...Soms begrijp ik ook helemaal niet wat Daniël tegen me zegt, dan denk ik erover, praat nog eens met hem. Dus niet zo gek toch, om te leren luisteren.

Het blijft een beetje apart...God praat met ons
Het blijft een uitdaging...om te verstaan wat God tegen ons zegt
Het blijft waarheid...Hij is!

p.s. hoe het nu met me gaat. Het gaat goed. De storm is helemaal voorbij.

Gezond

Eigenlijk ben ik nooit ziek. Ik wist altijd wel dat ik daar heel dankbaar moet zijn. Verschillende mensen in mijn nabije omgeving kampen met een chronische ziekte, heel naar.

Woensdagochtend word ik om ongeveer 5.30 uur wakker met een gebonk in mijn hoofd. Ik weet niet wat me overkomt. Zal wel wegzakken. Rustig blijven liggen, ogen dicht doen en slapen.
Na een half uur woelen gaat de wekker van Daniël. Het bonken blijft.

Gelukkig komt Daniel die dag vroeg naar huis om voor Techiya te zorgen. Want het lijkt wel alsof mijn hart zich heeft verplaatst naar mijn hoofd. Ik kan geen manier vinden om wat verlichting te krijgen in mijn hoofd. De spieren in mijn nek en schouders zijn ook helemaal verstijfd.

De volgende ochtend voel ik me beter. Heerlijk gewoon weer de normale dingetjes doen. Helaas te vroeg gejuicht. Het begint weer van voor af aan. Van de dokter mag ik zes paracetamol per dag innemen. Ik probeer het wat uit te stellen, maar neem dan toch graag gebruik van de pijnstillers. Wat pijnlijk is het. Daniel kookt wat, ik ruik het en ren gauw naar de toilet.

Voordat ik ga slapen masseert Daniel me en wordt mijn rug goed ingewreven met vicks. Twee paracetomolletjes slik ik naar binnen en val in een diepe slaap.

Vanochtend de hoofdpijn weg...
Eerlijk gezegd vind ik mezelf geen watje (haha...), maar ik heb echt een paar traantjes gelaten omdat ik gewoon niet wist wat ik aan de pijn kan doen. Deed me een beetje denken aan weeën, maarja van weeën weet je dat het helpt om je kindje geboren te doen worden. Waar die hoofdpijn nou goed voor was.

Wat ik wil zeggen met dit verhaal. Eigenlijk zoiets van dat ik respect heb voor Didi, Marieke, mijn mams, Ruth en anderen die kampen met regelmatige pijn in hun lichaam en naar mijn idee toch zo sterk in het leven staan.

Is de storm voorbij?

Het gaat beter. De rust keert langszaam terug. Het advies luidt nog wel om alert te blijven, om voorbereid te zijn, want het rommelt nog in de lucht.

Na jaren en jaren moet ik andere keuzes maken. Nu gaan die keuzes tegen mijn gevoel in, maar ik moet wel anders zal de storm me omver werpen.

Voor de mensen die niet zo van deze slechtweerberichtgeving houden. Zoals vandaag regen en zonneschijn regelmatig samengingen, wat mooie regenbogen opleverde, zijn er ook wel zonnestralen in deze dagen.

* zo uit het niets zei mijn jongste oppaskindje Anouk heel serieus; Deborah ik hou zo van jou.

* vandaag naar de verloskundige geweest. De baby maakt het heel goed.

* bemoedigingen en gebeden van lieve vrienden. Tnx!!

* ik krijg zomaar een etentje aangeboden. As. vrijdag ga ik met mijn lieve vriendin lekker uiteten.

* Techiya en ik liggen regelmatig samen in een deuk. Zo grappig. Ik lach om haar en zij lacht dan nog harder omdat ik moet lachen, daar moet ik dan weer om lachen.

* Daan is echt een lieve schat. Hij beschermt me, steunt me, heeft me lief.

* Ja, de Heer leert me idd. om weer sterker te worden. Ik leer weer een heleboel. Op onverwachtse momenten gaf de Heer me zonnestralen...