Verklaar Moslims de Vrede

Boek aan het lezen; "Verklaar Moslims de Vrede" van Christine A. Mallouhi

Hiep Hiep Hoera!

Tia (rechts) is jarig!!! 29 haar!!!

Mijn lief vriendinnetje. Volgend jaar zijn we 30 jaar maatjes.
Ja, we lagen samen in de box.

We liepen vroeger samen naar school. Van bung Jack moest Tia aan de binnenkant lopen en ik aan de buitenkant, want ik was ouder. Aan de buitenkant langs de straat was immers gevaarlijk.

Is Tia thuis? Bijna elke dag bijelkaar over de vloer. De een de ander helpen met klusjes die we moesten doen. Ik Tia helpen met afdrogen. Tia mij helpen met de tuin harken en de stoep vegen.

Gadverdamme. Toen kreeg Tia voor het eerst op haar donder van haar papa-anie (peetvader), mijn pleegvader. Hij vond dat een grof woord. Oeps, daar schrokken we haar van.

Gezellig logeren bij elkaar. En toen kreeg Tia voor het eerst op haar donder van haar mama-anie, mijn pleegmoeder tante Mandy. We waren samen met Didi te lang aan het giechelen en gillen. Tante Mandy stormde naar boven om ons streng te vermanen, Didi en ik kreeg een kleine tik. We moesten ons best doen om ons lachen in te houden. De deur ging weer dicht, we waren met z'n drietjes en proestten het uit. Tia keek wat pijnlijk. Ja, jullie kregen een tik, maar ze stond wel op mijn voet.

Samen met de bus naar school in Almelo. Samen in 1995 (volgens mij) voor het eerst blijven zitten. Tia bleef zitten in de eerste van de meao, ik in de tweede. Sindsdien allebei goed ons best gedaan, diplomaatje gehaald en aan de slag gegaan.

Elkaar getroost. Beide een belangrijke vrouw in ons leven verloren, onze lieve tante Mandy (mijn pleegmoeder - 1999) en tante Mary (Tia haar moeder - 2002). Te vroeg, veelste vroeg. Wat missen we onze strenge, lieve, gezellige, zorgzame moeders.

Gehuild, gelachen, geruzied, genoten, ons verveeld, gefietst, gestapt, geholpen, gelogeerd, gepraat, gezwommen (en bijna verdronken)...

En toen gingen we werken. Ieder zo meer haar eigen weg. Veel om naar terug te kijken, een hele hoop om naar uit te kijken. We blijven verbonden met elkaar. Tia is één van die personen voor mij; Een vriendin voor het leven!

Klaagmuur

Pffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff

De dag begon eigenlijk heel goed. Gelukkig ín de auto door de regen naar de kerk. Kerkdienst was echt super vond ik. Naar huis. Gezellig eten met kaka Charly en manlief. Hele poos nagetafeld. Maar toen!!!

Toen gingen de mannen weg. Daan was een paar dagen ziek, dus ik gunde het hem van harte om even "uit" te gaan. Nieuwe snufjes bij ka Charly uitproberen, filmpjes kijken en dan nog even naar een vet jazz concert. Ja, ik gunde het hem, maar was ook 'kats' jaloers. Wilde ook wel even de WII (hoe schrijf je dat..de wie van nintendo..jeweetwel) uitproberen, veel overgehoord. Enja, dat gratis super concert met bekende goede jazz muzikanten en het bekende metropol (hoe schrijf je dat) orkest (jeweetwel).

Niet bij de pakken neerzitten, dacht ik toen de mannen uit zicht waren. Ik moest nog een dans voorbereiden voor een vrouwendag 9 juni. Ik heb zo half toegezegd, want heb geen inspratie in dit seizoen van mijn leven voor nieuwe stukken. Degene die me gevraagd had geloof dat de Heer me wel wat zou geven. Kee, dan zoek ik de Heer wel en ga aan de slag. Bid en werk toh!

Achter de pc. allerlei liedjes gedownload. Niet één gevonden. Toen afgedwaald naar blogs van vrienden, van de blogs naar mijn hotmail, van mijn hotmail naar hyves. En daar ben ik te lang blijven hangen, dat ik er nu helemaal gaar van ben. Alle krabbels van allerlei mensen lezen. Nieuwsgierigheid. Hoezo tijdverspilling. Toen aangestoken door de krabbels van anderen aan anderen, dus ook maar zelf even gaan krabbelen. Das wel leuk, want dan krijg je ook weer krabbels terug.

Maar goed, nu ben ik mopperend in een selfpity party verzeild geraakt...o..o..o..wat ben ik zielig!

Heb een super lieve man, die goed voor me zorgt, lief voor me is. Ik heb de knapste dochter : ) van de hele wereld, gezond en gezellig. Lieve familie, leuke vrienden, goede kerk. Ik heb een huis, autootje...En een God die onvoorwaardelijk van me houdt, die genadig, barmhartig en geduldig is voor en met me. Dit laatste schrijvende, komt dit lied in me op:

Who am I that You are mindful of me

That You hear me when I call

Is it true that You are thinking of me

How You love me it's amazing

God Almighty, Lord of Glory

You have called me friend

He calls me friend

Nijijijijijntje, lief klein konijntje...

Tijdje geleden alweer van lieve vrienden een heel mooi kinderstoeltje voor op de fiets gekregen. Techiya en ik genieten nu van onze fietstochtjes. Maar als ik dan naar bijvoorbeeld de markt wilde dan moest ik ons lief meisje dragen of zelf laten lopen. Beide heel leuk en gezellig, niet altijd even praktisch.

Dus ik weer op zoek op marktplaats naar een buggy. Zie ik een geinig nijntje buggy voor bijna niks. Issie niet leuk?

Gisteravond opgehaald, vanmorgen natuurlijk Techiya erin gezet. Al zingend en wijzend naar het nijntje afbeelding:
Nijijijntje, lief klein konijntje. Nijijijijntje, schattig konijntje. Nijijijijntje ...enz...

Dat was niet zo slim. Nu wil ze achterste voren in de knalrode buggy.

Gesloten deur

De deur naar het mooie baantje is gesloten.

Vanochtend natuurlijk meteen mail gecheckt om te kijken of er een reactie was op mijn sollicitatiebrief. En ja...Een mail met de mededeling dat de max. reistijd naar het kantoor 30 minuten mag zijn voor coördinatoren of ik door wil gaan met de sollicitatie, aangezien mijn reistijd 1 uur zal zijn. Nou nee...ik wil voorlopig niet verhuizen.

Wie weet zijn er nog een paar andere deuren om te proberen, als die niet opengaan. Dan sluit ik het hoofdstuk: Wel of niet werken...

Spannend

Lieve mensen,
Ik moet dit toch even met jullie delen. Een minuut geleden heb ik met een bibberend vingertje op "verzend" gedrukt. Ik heb een sollicitatie brief + c.v. gemaild...owwwwwww spannend...

Telkens bleef de twijfel; wel of niet werken. Omdat deze baan me echt super lijkt heb ik erop gesolliciteerd. Ik ben benieuwd of ik vrede in mijn hart krijg over de beslissing om toch te gaan werken.

Misschien is mijn sollicitatie avontuur morgen alweer voorbij...

Kiek'n wat woardt. ; )

Soms

Moe, wordt ik soms van slechte berichten.
Verdrietig soms, van nare situaties.
Bedrukt soms, van onbegrijpelijke omstandigheden.

Jes 41:30
2 Thess 2:17
Math 11:30

Niet alleen van brood zal de mens leven, maar van alle woord, dat uit de mond Gods gaat

Als een hert dat verlangt naar water, zo verlangt mijn ziel naar U

U alleen kunt mijn hart vervullen mijn aanbidding is voor U

U alleen bent mijn kracht, mijn schild

Aan U alleen geef ik mij geheel

U alleen kunt mijn hart vervullen mijn aanbidding is voor U

Als ik later groot ben

Na een verjaardag in Gouda rijden we richting Vaassen. Ik rijd. Achter mij vindt een interessant gesprek plaats.

Neefje: Ik wil dominee of profeet worden
Daan: Zo
Neefje: Als ik later in de hemel kom, dan vraag ik aan God of ik profeet mag worden.
Daan: Maar je kan ook op aarde wel profeet worden.
Neefje: Oh...
Neefje: Weet je wat mijn hobby is?
Daan: Nee
Neefje: Over God vertellen aan mensen.
Daan: En dat doe je nu al
Neefje: Ja, aan ..... (heel verhaal)

En toen volgde een heel gesprek tussen de twee neven over het verstaan van Gods stem.
De neven besloten om het meteen in praktijk te brengen.

Onze wandelende 1 jarige mag een klasje hoger. Bijna elke zondag gaat Techiya naar de babygroep van onze kerk. Afgelopen zondag mocht ze voor het eerst naar de dreumesgroep.

Dat vonden papa en mama toch wel even een spannend moment.

Vandaag even geprobeerd of mijn krullen in een elastiekje willen.

Houden of wegdoen

Tja..ons autootje heeft heeeeeeeel wat kilometertjes afgelegd. Een paar keer per jaar vragen wij ons af: Houden of wegdoen.
Vlak voor de apk vragen we ons dat natuurlijk af, maar ook als zich weer eens mankement voordoet.

Dit maal ligt de knalpijp eraf. Vadertjelief, Henk, heeft zonet even gekeken en kwam tot de conclusie dat ie de knalpijp wel even vast last.
Even aanstippen en dan kan je netjes de laslijn (ofzoiets) maken. Nou gaat u uw gang zou ik zeggen.

Dus het wordt: houden??

Happenings

• De waterpokken zijn bijna verdwenen. Vooral op Techiya haar buik zijn veel littekens te zien. Hier en daar zit nog een korstje.

• Techiya kan sinds eergisteren ook achteruit stappen. Het lijkt alsof ze danst. Heel grappig.


• Ik heb nog geen snoertje opgehaald. Dus nog geen foto's van haar eerste verjaardag te zien.


• Jammer dat het regent kan Techiya haar zandbak nog niet uitproberen.


• Ben gisteren wel door de regen met haar op de fiets gegaan. Gelukkig is ze niet verkouden.


• Ik ging even iemand helpen bij haar thuis, kon niet met de auto, de uitlaat is gebroken.


• Twijfel of we de auto nog houden of wegdoen.


• Gelukkig regent het, kunnen onze zelf geplante gladiolen lekker groeien.


• Heb interessant boek gelezen: De opwekking die wij nodig hebben. Gaat over opwekking door de Heilige Geest. Mensen kwamen "spontaan" tot bekering...beleden zonden en zagen in dat ze verloren zijn zonder Jezus. Heftig boek.


• Ons overbuur jongen ging zondag mee naar kerk. Hij stelde allerlei vragen. Ik vond het moeilijk om duidelijke antwoorden te geven.


• Aan het begin van de dienst vroeg hij: "Komt Jezus straks?"


• Ik antwoordde: Hij is er al. Hij woont in je hart... (klinkt natuurlijk vaag voor iemand die niet gelooft)


• Onder de zangdienst riep hij opeens: "Wanneer komt Jezus nou?!!"


• Mensen voor ons schrokken nogal of vonden het kostelijk. Ze draaiden zich 180 graden om.


• In dezelfde dienst werd een jongeman gedoopt. De voorganger vertelde dat de jongeman zijn leven aflegde voor God en in nieuwheid des leven opstaat uit het water. Onze buurjongen vroeg zich af of de jongeman ter plekke dood zou gaan.


• Ik antwoordde: Nee, hij laat zich dopen...hij gaat zo in het water...(weer zo'n vaag antwoord voor de 7 jarige, die voor het eerst van zijn leven in een kerk komt.)


• Mijn buurjongen verbaasd: Uh...mag hij hier gewoon even zwemmen?


• Ik hoopte maar dat de kinderdienst wat meer duidelijkheid kon scheppen, dan mijn vage antwoorden.


• Ondanks alle nieuwigheid vond hij het best leuk en wil nog wel eens mee.

Tjah en zou gaan de dagen voorbij en maken we van alles mee...en houden verschillende dingen ons bezig...

Verslag

Ja, tante Ruth HdlB. er komt nog een verslagje van Techiya haar eerste verjaardag. We zijn nog ontzettend aan het nagenieten ; ) Eerlijk gezegd moet ik ook nog steeds het snoertje van de digi bij tante Didi ophalen.

Techiya is super verwend en heeft leuke felicitatie kaarten gehad. Allemaal bedankt!!!

Hieronder nog even een "overview" van de afgelopen 12 maanden.

1 mei 2006

Techiya twee weken oud

Samen gapen...

Techiya drie weken oud

Techiya vier weken oud

29 Juni 2006

Ai..ai..ai...Eerste prikje.

28 Juli 2006

In dromenland.

15 Augustus 2006

Techiya en haar oom Ahmad

17 September 2006

7 Oktober 2006

Techiya's eerste fruithapje op de verjaardag van oma Mieke.

Peer..mmmm...

4 November 2006

Gelogeerd in Vaassen. Klaar voor vertrek naar Almelo.

December 2006

Een paar maand logeren bij lieve oom Armand en tante Natalie.

4 Januari 2007

24 Februari 2007

Opa en oma Pattipeilohy komen voor het eerst op bezoek

in ons nieuwe huis. Gezellig! Samen spelen met opa.

13 Maart 2007

"Even" luier verschonen is er haast niet meer bij.

Techiya wil niet liggen, maar in beweging blijven.

15 April 2007

Techiya voor het eerst in bad

Waterpokken

Vorige week op visite bij mijn zusje die twee kinderen met waterpokken had. Ach dacht ik dan heeft Techiya het toch ook meteen gehad. Toen het eerste vlekje zich ook daadwerkelijk aankondigde dacht ik: O, nee niet nu. Volgende week wordt ze één jaar. Krijgen we foto's van haar eerste verjaardag met een bevlekt gezicht...Achja wat maakt het uit.

15 APRIL 2005 * 2007

15 April 2007

Met z'n drietjes gevierd. Simpel en speciaal.

Het moest een super lowbudget viering worden. Wat waren we donderdagavond teleurgesteld. Maanden hadden we hier naar uitgekeken, maar het kon allemaal niet doorgaan zoals we hadden gepland. Vrijdag zagen we het weer helemaal zitten, een programmatje gemaakt (jep ik ben soms van de programmatjes en lijstjes ; ) )

Het bijzondere was eigenlijk dat het niet uitmaakte wat we deden, we waren alledrie in een feestelijke stemming. Zo gezellig...Twee hoogtepunten waren met z'n tweetjes Gifts to the Lord en een tekening maken wat de ander mooi vind, mocht van alles zijn.

Gift to the Lord oftewel een kado voor God. Daniël heeft iets bijzonders aan de Heer gegeven en ik heb zelf iets gegeven. Ik vond het wel spannend want eigenlijk heb ik het nog nooit in zo'n klein verband gedaan, met z'n tweetjes. Maar zelfs met z'n tweeen blijft het iets speciaals.

De tekening mocht van alles zijn, maar het moest iets zijn waar de ander van houdt of heel mooi vind. Het geinige was dat we iets het tegenovergestelds hadden getekend. Ik had (geprobeerd) de skyline van een stad te tekenenen grote lijnen, geen details. Daniel tekende op een kinderlijke gedetailleerde manier een boederijlandschap.

Eerlijk gezegd irriteerde ik me regelmatig aan onze verschillen. Maar die dag begon er een lichtje te branden. Toen bedacht ik dat Daniel me leert om met andere ogen te kijken naar dingen die ik lelijk, absoluut niet interessant vind. Daan is echt een lieve, trouwe, gezellige, knappe man, van wie ik echt veel houdt. Heb nu al zin om ons driejarig huwelijk samen te vieren...

hahaha..ik stop hier maar voordat ik helemaal op mijn roze wolk wegzweef...

Saampjes

Twee jaar geleden rond deze tijd was ik in Almelo en mijn verloofde in Assen.
Mijn verloofde moest nog een paar dagen werken, ik had al verlof.
Vier dagen later beloofden we elkaar trouw...

Die bijzondere dag in ons leven twee jaar geleden gaan we dit weekend saampjes vieren...

p.s. we hebben nog niet besloten wat we gaan doen...tips zijn welkom : )

www.arnoldwinnie.com

Lo·ya·li·teit (de ~ (v.))

Het begint steeds meer een zwakte te worden...loyaal zijn...

Ik stuur een verjaardagskaart een maand te laat.
Ik vergeet een verjaardag van een v.i.p. in mijn leven.
Ik beloof iemand een kraamkado en geef dat na een ikweetniethoeveel weken pas.
Vandaag de klapper op de vuurpijl:

Vrienden van ons verhuizen naar Rwanda. Dat betekent dat ik hun over een paar jaar pas weer zie of misschien wel nooit meer...

Ik verwar de data van hun vertrek. Vanochtend bel ik om een afspraak te maken. ZIJN ZE AL VERTROKKEN!!!!!!!!!!!! Toen ik het hoorde vanmorgen moest ik echt een paar traantjes laten...

Tijd om mezelf eens goed aan te pakken.

ISN'T SHE LOVELY

Gratis

Ik begin een beetje verslaafd te raken aan Markplaats. Heb ontdekt dat er ook heel veel gratis aangeboden wordt. Hihihi..uhummm...de nederlandse kant in me...?....

Nu was ik wel door een meneer in Capelle enorm blij gemaakt, maar een dag daarna ook zeer teleurgesteld. Hij had namelijk zo'n leuk goed driewielertje met duwstang voor niks, noppes aangeboden. Ik mijn moed verzamelt en gebeld. Afgesproken dat ik een oom zou vragen om dat gratis leuke ding op te halen en meneer te Capelle terug te bellen.

Leek mij handiger dat mijn oom hem terug zou bellen, zodat zij meteen een afspraak konden maken. De volgende dag belde mijn geliefde oom me terug met de treurige mededeling. Dat de meneer te Capelle dat stomme driewielertje met duwstang voor 5 eurootjes had verkocht.

Had ik die vorige avond nog tegen Daniel gezegd. Ik zie dit echt als een kado van God! Want ik wilde heel graag zo'n driewieler voor Techiya (en voor mezelf).

God gaf me geen driewieler, maar wel een teachable moment (leermoment). Ik zal jullie wel niet vermoeien met de lessen, die ik denk eruit te halen. Ik ga lekker door met etalage kijken op marktplaats, heb geboden op een fietsstoeltje voor Techiya en een fiets voor Daniël, allemaal natuurlijk voor bijna niks. Nu goed communiceren met de aanbieder, want voor meer marktplaats teachable moments bedank ik natuurlijk voor.

Driewieler....Aanbieding Bart Smit : )

Dozen vol herinneringen

Onze logeerkamertje begon steeds meer op een vreselijke opslagruimte te lijken. Alles wat geen plek had, alles wat we misschien ooit nog eens kunnen gebruiken, alles wat zonde is om weg te gooien, alles wat emotionele waarde heeft, was zogenaamd geschikt om in de logeerkamer te dumpen. Gisteren had ik wel even zin om het kamertje in zijn roeping te herstellen.

Wel even lastig, want je moet een begin zien te vinden. Het liefst begin ik dan met de deur weer gauw dicht doen. Gelukkig wint "zin" van "wanhoop". Dus ik begin met de eerste doos, die het dichtst bij de deur staat. Maar dannnn....

Dan kom ik dat koffertje tegen, met al die oude leuke brieven en kaarten. Ik besluit om de papierstapel door te lopen, want zeker de helft kan best weg. Daar zit ik, gehurkt op de grond. Een glimlach...een zucht...die goede oude tijd. Met pijn in mijn hart gooi ik dan toch die verjaardagskaart van tig (ja zo oud ben ik al) jaar geleden en die inhoudloze brief van een vriendinnetje van mijn tienertijd weg.

Techiya wordt wakker en laat horen dat ze graag uit bed wil. Ik verlaat memorylane en gooi een derde van mijn bewaarde post over de afgelopen jaren weg. Met Techiya op mijn arm en allerlei mensen van vroeger in gedachten, loop ik langs het kamertje en ben toch een beetje trots op mezelf dat ik de klus geklaard heb. Alhoewel, geklaard? Er staan nog ongeveer vier dozen vol met herinneringen...

Kreten vorige week

Daan!!!!! Ze staat los!!!!!!!

Kijk...kijk..ze staat...!!!!!!!!

Ze stond wel 10 sec.!!!!!!!!

..en toen...ging ze zonder zich aan iets

op te trekken, staan!!!!

(natuurlijk ben ik altijd te laat om daar een fotootje van te schieten, daarom een leuke zittende foto)

Almelose Eendjes

Mooi weer, wat brood mee, op zoek naar EENDJES.

Tijdens het wandelen bracht ik Techiya (en mezelf) in de stemming, door telkens te roepen: Eendjes, Eendjes...we hebben eten voor jullie...

Ja! Twee eendjes in het water...snel met de wandelwagen door het gras, dichterbij het water. Dat moet ik geen enkel probleem opleveren met ons wandelwagenbanden geschikt voor bos. Wat wel een uitdaging was om de hondenuitwerpselen te ontwijken.

Ik tover de korsten en kapjes te voorschijn. Werp zover ik kan het brood vlakbij de eendjes. Wat zullen de eendjes toch blij en dankbaar zijn. Maar nee, hoor alsof onze korsten en kapjes niet goed genoeg waren zwemmen ze de andere kant op. Uh...?....

Vroeger in mijn tijd in ons prachtig Rijssens parkje kwamen ze juist met z'n allen op het brood af. Bij aankomst zag je maar een paar eendjes, na enkele korsten en kapjes op de grond geworpen te hebben, zwommen opeens alle eendjes van Nederland voor je voeten.

Teleurgesteld droop ik af met mijn korstjes en kapjes...Vreemde vogels...Almelose Eendjes...

Preek II

Het blijft me deze week bezighouden:
God is een God van zegen. Het is zijn hart om ons te zegenen.
We zijn geroepen om zegen te beerven. God wil dat we in de volheid van Zijn zegen leven.

Een tip in de preek: Zegen jezelf als je 's ochtends wakker wordt. Gods woord staat vol met zegeningen en beloftes over ons leven. Er gaat kracht uit van Gods woord. Gods woord is scheppend, machtig...

Ik heb me voorgenomen om dit in de praktijk te beoefenen. Hoop dit lang, voor aaaaaaaaalllltijd vol te houden...

Preek

De preek ging over:

Gezegend worden, een zegen zijn

Teleurgesteld...opgelucht...

Is teleurgesteld een antoniem* van opgelucht....?
Maar goed. Deze twee emoties gingen wel door me heen toen ik afgelopen woensdag hoorde dat ik voorlopig niet hoef te werken. Degene die ik verving was veeeel eerder hersteld dan werd verwacht.

Ik wist niet of ik wel of niet blij moest zijn. Want ik dacht dat het een zegen van de Heer was. Of wilde de Heer mij het volgende leren; bewuster genieten van de vrije planning voor de dag voor Techiya en mijzelf. Mag zelf mijn agenda invullen. Hoef me niet aan werktijden te houden.


* an·to·niem1 (het ~, ~en)
1 woord met tegengestelde betekenis van opgelucht?

Owjah...heb vandaag een goede goede preek gehoord, veel geleerd weer. Het leven met God is toch echt niet saai mensen!!!

Lachen of huilen

Regen van zegen

Vandaag wonen we drie weken en een paar dagen op onze nieuwe adres. Ik denk ongeveer twee jaar geleden bad iemand voor mij en ze vertelde dat ze aan een bepaald lied moest denken. Dat regen van zegen over ons zou komen. De afgelopen drie weken heeft het weer aardig geregend.

Wekelijks hoorden we een aantal keer de vraag: Hebben jullie nog wat nodig? Van lieve vrienden mochten we winkelen in de Ikea. Daar mochten we een tv meubel uitkiezen en bijzettafeltjes. Andere vrienden schonken ons hun oude eettafel met stoelen, kacheltjes. Ook de oudbewoonster van ons nieuwe huis, heeft veel bruikbare spullen laten staan, hangen, zitten.

Ik kampte maanden met een onbeantwoord gebed. Natuurlijk kon ik zelf de beslissing ook nemen, zonder te wachten op antwoord van mijn Hemelse Vader, maar ik wilde graag zijn mening, zijn hart, zijn advies horen. Wijze mensen om me heen had ik al geraadpleegd. Mijn vraag was: Heer, moet ik bij Techiya thuisblijven of is het ok om te gaan werken?

Omdat ik nog niet echt antwoord van de Heer had, nam ik me voor niet te gaan werken en voor Techiya te zorgen, tenzij we de eindjes niet meer aan elkaar konden vastknopen. Hier had ik vrede mee, dacht ik. Maar eigenlijk was ik ontzettend teleurgesteld dat ik Gods antwoordde niet verstond. Want we kwamen de afgelopen tijd wel telkens op een punt dat ik dacht; ik moet toch echt een baantje vinden.

Vorige week (pas) op een ochtend vertelde ik God over mijn teleurstelling en dat ik geen geloof meer had, dat Hij mijn vraag zou beantwoordden. Misschien beter gezegd, dat ik zou horen wat Hij tegen mij zou zeggen. Ik had het losgelaten...

Prompt die zelfde dag beld iemand uit onze kerk. Zoek je werk? vroeg hij. Ik stamelde een vaag antwoor:...uhm ja..nou uh..hoezo? Hij zocht iemand voor 13 uur schoonmaakwerk in de week. Het mooiste van alles is dat ik Techiya mee kan nemen. De eerste twee werkdagen liepen voor geen meter. Techiya vond het maar niks dat ik zo druk bezig was, zonder aandacht te krijgen. Huilen, huilen, huilen...Na het werken was ik gefrustreerd en moe. Hoe kon dit nou. God geeft me dit werk, maar dan loopt het helemaal niet goed met Techiya. Of is dit werk niet door God gegeven?

Ik nam me voor me goed voor te bereiden, zodat het ook voor Techiya prettig zou zijn. Campingbedje mee, eigen dekbedje mee, veeeeel speelgoed mee etc. Vrijdag, de derde ging iets beter. Vandaag heeft ze de hele ochtend geslapen. Ik moest haar zelfs wakker maken om weer mee naar huis te gaan.

Hoe het in het vervolg verder zal gaan weet ik niet. Ik verwacht niet dat het nu altijd makkelijk zal verlopen. We zien wel. Ik houd in mijn achterhoofd, dat Techiya prioriteit is...Zij moet zich op haar gemakje voelen. Elke keer als ik ons kasboekje (jaja...) bijwerk, dan spreek ik uit wat in math staat; maakt u zich geen zorgen over de dag van morgen. maakt u zich geen zorgen over wat gij zult eten, drinken, over waarmede u zich zult kleden...

Het baantje was ook een druppel in de regen van zegen, maar ik moest er zelf wel even slim mee omgaan om die druppel ook als zegen te zien werken...

Super Girl All-Star

ons adres wordt per 1 februari:

Ds. de Geusstraat 20

7603 VJ ALMELO

Handig?

Wat is nu het handigst? vraag ik me telkens af.
Busje huren, boedelbak huren. Wat is groot genoeg?

Er staan nog steeds (shame on me) spullen van mij in Heerde.
Wat is nu het handigst? vraag ik me weer af.
Eerst die spullen op halen en dan naar Vaassen. Of een busje naar Vaassen en met een auto en aanhanger naar Heerde.

Gaan we vrijdag of zaterdag verhuizen. Eigenlijk hebben we al met een paar mensen zaterdag afgesproken. Maar is het niet handiger om vrijdag de spullen te verhuizen.

Ik verwacht geen antwoorden hoor. Maar ik vraag me het gewoon af.

skatje...! : )

VOOR HET EERST NAAR...

Tja, eens moet de eerste keer zijn toch. Of toch eigenlijk niet...

PPFFF WAT EEN DAG

De dag is nog maar net begonnen. Ik moet nu al bijkomen van de gebeurtenissen van de afgelopen paar uurtjes. Dit gebeurde er:

Half acht gaat de wekker. Een lieve stem fluistert in mijn oor; Wil jij even broodjes voor me smeren. Uhmm...heel lief gevraagd maar mijn antwoord luidt: Nee, sorry. Ik vond dat ik een goed excuus had, namelijk gebroken nachten. Techiya is nogal verkouden en is de afgelopen nachten vaak wakker geworden. Haar snotterneus zit nogal dwars blijkbaar. Vanacht was op zich redelijk twee keer maar uit mijn slaap gehaald. De man met de lieve stem reageerde lief...in stilte begaf hij zich naar de badkamer. Al dat lieve gaf me toch enig schuldgevoel, waardoor ik natuurlijk me niet meer lekker kon omdraaien en verder slapen.

Met mijn duffe kop sta ik 6 boterhammen te smeren. Nu ik toch bezig was, konden we ook wel samen ontbijten en ik alle dingen die ik in de loop van de dag voor Techiya nodig zou hebben alvast klaarzetten: melk voor pap, broodje voor de lunch, tussendoortjes, drinken in tuitbeker, luiertas aanvullen, campingbedje in de auto. Ook draai ik gauw even een wasje. Ondertussen was Daan naar het werk en wordt dochterlief wakker. Ze eet met veel gespuug en gesputter haar pap op, terwijl normaal pap er als pap in gaat. De kliederboel irriteert me een beetje. Ik maan mezelf geduld te hebben met onze bijna 9 maanden oud kindje.

De volgende klus is wassen en aankleden van Techiya. Wassen is geen probleem, aankleden een hele strijd. Haar tandenborstel en haarborstel liggen klaar ter afleiding, kan ze lekker mee spelen. Maar vandaag mag het niet baten. Haar rompertje en shirt wil ze vandaag niet aan. We worstelen samen wat en het is me gelukt, ons kindje is aangekleed. Kamer aan kant maken, Techiya in bed. Ik geef haar drie kusje en zeg als altijd, lekker slapen. Ze glimlacht lief en aait me nog over me wang. Alle irritatie verdwijnt dan natuurlijk als sneeuw voor de zon.

Dan bedenk ik dat ik wel even snel naar de apotheek kan en een paar boodschapjes kan doen voor Ahmad zijn verjaardag. Morgen wordt hij achttien en zijn twee oudere zussen (Fitria en ik) hebben beloofd voor hem te koken en eea te regelen. Op het menu staat soto (indonesische soep, erg lekker), dus even naar de toko. Ik vraag aan de kassiere; Kan ik hier pinnen? Eigenlijk een overbodige vraag, want ik had al rondgekeken en geen apparaten gezien die mogelijkheid bood tot die luxe (?). Nee, antwoord hij lachend, we zijn nog wat ouderwets. Ik lach terug en zeg, is toch niet erg ouderwets zijn. In de auto overdenk ik mijn opmerking. Eigenlijk baal ik wel, want ik moet naar de bank rijden, door een omleiding, het woord zegt het al, moet ik een paar extra kilometertjes rijden om de bank te bereiken.

Bij de bank aangekomen, ontdek ik dat mijn lieve man, mij het verkeerde bankpasje mee heeft gegeven. Waar vandaag dus even geen geld op staat. Ook dat nog. Om mijn weg naar de bank niet helemaal nutteloos te laten zijn, besluit ik om naar de apotheek te gaan om een receptje op te halen wat ik later op de dag had gepland, maar nu ook kon doen. Ik doe dat. Met de medicatie in mijn tas loop ik naar de auto, draai mijn sleutel in het contact....niks....NEEEEEEEE....O, Heer geef me alstublieft genade, laat mijn auto starten....klik...is het enige wat ik hoor. Heer alstublief help me...klik...Mijn geloof voor een wonder is kleiner dan een mosterzaadje. (Of helpt de Heer me niet omdat Hij me wat wil leren. Mijn auto beter onderhouden)

Mijn auto staat half op de stoep, half op straat. Op zich niet hinderlijk voor ander verkeer. Toch ben ik bang voor een bekeuring. En daar zit ik natuurlijk niet op te wachten. Ik snel me naar huis, bel de politie. Doe maar een briefje achter de ruiterwisser. Tja, makkelijker gezegd dan gedaan. Techiya ligt boven te slapen en ik ben niet van plan om naar de apotheek te hollen net even te ver. Dan maar de apotheek bellen. Met mijn rare verhaal hang ik aan de telefoon. Gelukkig is de apotheek assistente zo behulpzaam en doet een brief achter de ruiterwisser: deze auto staat hier ivm pech, hulp is onderweg en mijn telefoonnummer. Oja, ik bel ook even de ouderwetse man van de toko, want die zit natuurlijk op mij te wachten met benodigdheden voor soto.

Uitgeteld van mijn belevenissen zit ik op de bank. Een ochtend met Fitria boodschappen doen en koken zit er niet meer in, om dit alles te verwerken plaats ik maar even een blog...pfff wat een dag...

GEBOREN!!!

ons lieve nichtje Norah Wolff is geboren
Jeroen, Patricia en Vera gefeliciteeerd!

OPA GEFELICITEERD - 53 jaar!

Dag, ik ben Deborah

Deze kerst mensen voor het eerst onmoet. Mensen die familie zijn...
Een aantal heten Wattimena, die onmoetten we eerste kerstdag. De volgende dag maakten we kennis met een groep mensen die de naam Schelling dragen.

Leuk jullie ontmoet te hebben.

HYVES

Na uitnodigingen te hebben afgewezen, heb ik afgelopen vrijdag een uitnodiging geaccepteerd van mijn naamgenoot en schoonzusje. Ik heb ook het hyves virus te pakken. Mede hyvers hebben me gewaarschuwd dat het nogal verslavend werkt. Ook kreeg ik de tip om mijn hyves op te pimpen. Wat me nogal tegenhoudt is dat het mij uren kost om iets voor elkaar te krijgen. Alleen al mijn profiel fotootje is al drie keer mislukt. Dat lijkt niks als je het zo leest; Drie keer mislukt. Maar "drie keer mislukt" betekent toch al gauw heel wat minuten. Aangezien mijn lieve dochter, man, zwager en zus een bordje eten willen hebben straks, ga ik niet weer kostbare minuten wijdden aan iets wat al "drie keer" is mislukt.

Maar goed...lieve vriendjes en vriendinnetjes jullie kunnen mij nu ook toevoegen.
Staat stoerder als achter je naam een hoger cijfer dan 10 staat.

Victor Wooten

Budweiser Wassup

Budweiser

Budweiser Wassup

BUDWEISER WASSUP ORIGINAL + PIZZA GUY

Balen...

Balen internet lag er af...nu zijn we weer connected.
Moet nu film kijken met mijn huisgenoten!

HAAR LEVENSFILOSOFIE

Het leven is een kans, profiteer ervan.
Het leven is mooi, bewonder het.
Het leven is een zegen, beproef het.
Het leven is een droom, verwezenlijk die.
Het leven is een uitdaging, neem die aan.
Het leven is een plicht, vervul die.
Het leven is een spel, speel die.
Het leven is duur, verzorg het.
Het leven is rijkdom, bewaar die.
Het leven is liefde, geniet ervan.
Het leven is een belofte, kom die na.
Het leven is droefheid, overwin die.
Het leven is een lied, zing het.
Het leven is een strijd, aanvaard die.
Het leven is een tragedie, zie die onder ogen.
Het leven is geluk, maak het.
Het leven is te kostbaar, verwoest het niet.
Het leven is leven, vecht ervoor!

(Bron: Geloof, Hoop, Liefde - Leven en werken van Moeder Theresa)